Ellipsis...

  I still cant believe my transformation.... Until two years ago everything was going smooth and going with the flow...being an employee in one of the biggest companies, being in their rolls for a decade as the longest serving Technical Lead. I had all the luxuries around me that I once wished long back, nice office, nice house, nice car, driving every day to my office, good co-workers around me and a handsome salary. I was good...no...too good at what I do, even though my counterparts told that I am setting a little high benchmarks as I never wanted anyone to ask "why didn't/couldn't you do it?", but just wanted them to "tell" "oh...you have done that!". My method was just to throw the stone "a little ahead" of the running dog, so that the stone reaches and hits the dog when it reaches the point I always wanted. I always admitted my mistakes and learned from those to not to commit those in repetition. I was being "workaholic" a...

 അഞ്ചക്കമല്ല....ആറക്കശമ്പളം വാങ്ങിയിരുന്ന ജോലിക്കാരനായിരുന്നു കുറച്ചുനാൾ മുൻപ് വരെ...എന്നിട്ടും ജീവിതത്തിൽ ഒരു ആഡംബരവും ഞാനും കുടുംബവും കാണിച്ചിരുന്നില്ല...വല്യ സമ്പാദ്യവും മാറ്റിവെച്ചിട്ടില്ല... ആകെയുള്ള സമ്പാദ്യം എനിക്കെന്റെ കുടുംബമാണ്, ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ  അവിടുത്തെ സന്തോഷവും ....  പത്തുവർഷം അമേരിക്കക്കാരുടെ കീഴിൽ ജോലിചെയ്‍തപ്പോലുള്ള സാറ്റിസ്ഫാക്ഷൻ പിന്നീട് ഇന്ത്യൻ കമ്പനിയിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോൾ ഇല്ലാതായി...നശിച്ച സ്ട്രെസ് ആരോഗ്യം നശിപ്പിക്കുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഒരുദിവസം ഞാൻ ഭാര്യയോടും അമ്മയോടും ആലോചിച്ചു , ജോലി വേണ്ടെന്നു വെക്കുന്നതിനെ പറ്റി....എങ്ങനെ മുൻപോട്ടു പോവും എന്നതും അനിശ്ചിതത്വത്തിലായിരുന്നു, എങ്ങനെയെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കണം എന്നതായിരുന്നു...ജോലി രാജിവെച്ചു....വലിയ വീട്ടിൽ നിന്നും ഉദ്യാന നഗരിയിലെ പഴയ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് .... ഇപ്പോൾ എല്ലാം നല്ല പടിക്കു പോകുന്നു...ഞാനും ഭാര്യയും  വസ്ത്ര നിർമാണശാല നടത്തുന്നു...സ്ട്രെസ് ഒട്ടും ഇല്ല...ഇല്ലെന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല, പക്ഷെ അത് ഞങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണാതീതമല്ല...

                                      വിവര   സാങ്കേതിക വിദ്യയുമായി   ബന്ധപ്പെട്ട ജോലിയായതുകൊണ്ട് " എഴുത്ത് " എന്ന ശീലം കുറച്ചുകാലമായി ഇല്ലായിരുന്നു . ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം വീണ്ടും പഴയ നല്ല ശീലങ്ങളെല്ലാം പൊടിതട്ടിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .... പ്രത്യേകിച്ച് എഴുത്തെന്ന ശീലം ....   പക്ഷെ എഴുതുന്നത് ഗാര്മെന്റ്സ് ഫാക്ടറിയിലെ ദൈനംദിന കണക്കുകളും ചില്ലറ - മൊത്ത വ്യാപാരങ്ങൾ എങ്ങിനെ തുടങ്ങണം എന്ന പദ്ധധികളാണെന്നുമാത്രം .   ഈ എഴുത്തിൽ എനിക്ക് എന്റെ സഹായി എന്റെ പഴയ , എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട   ഷിഫർ പേന ... കുറഞ്ഞത് ഒരു നൂറുവർഷം   കാണും ഇതിന് ... ഞാൻ ഇതുപയോഗിക്കുന്ന മൂനാം തലമുറ ...   ഒരുപക്ഷെ കുറച്ചുകാലം കൂടി ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച , എന്റെ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും വാക്കുകളിലൂടെ മാത്രം ഞാൻ അറിഞ്ഞ എന്റെ " അച്ഛച്ഛന്റെ " ( എന്റെ ജനനതിന് ആറുമാസം മുൻപേ മരണപെട്ടു ) പേന ....   ...

ഈ കോവിഡ് കാലം പലർക്കും ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പ്രശ്നങ്ങളും സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാനുള്ള ചെറിയൊരുവക ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു... മൂന്നുവർഷം മുൻപ് എന്റെ മകളെ പ്രീ-കെജിയിൽ ചേർക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചിരുന്നു...മകളുടെ സ്കൂളിലെ ആദ്യദിനത്തിനു സെൽഫിഎല്ലാം സോഷ്യൽ നെറ്വർക്കിലൊക്കെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു...ദിവസവും ഭാര്യ അവളെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുവിടും, തിരിച്ചു ഉച്ചക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരും.... ആ സന്തോഷമൊക്കെ അവസാനിക്കാൻ വെറും ഒരു വർഷമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളു....സ്കൂളിൽ നിന്നും മകളുടെ ബിഹേവിയറൽ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും മറ്റുമുള്ള റിപ്പോർട്ട് കിട്ടുന്നതുവരെ....ആ ദിവസം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ഓഫീസിൽ നിന്നും മടങ്ങി വന്നയെന്നെ വരവേറ്റത് ഭാര്യയുടെ വാടിത്തളർന്ന വിഷമിച്ച മുഖമായിരുന്നു...എന്തെന്നന്വേഷിച്ച എനിക്ക് അവൾ വെച്ചുനീട്ടിയത് സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള റിപ്പോർട്ട് ആണ്...എന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പ് ഉയിർവെടിഞ്ഞതിനുശേഷം ഞാൻ ഏറ്റവും വിഷമിച്ച ദിവസം.... അതിനു ശേഷം കുട്ടിയുമായി ചൈൽഡ് സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെയടുത്തും ചൈൽഡ് ന്യൂറോളജിറ്റിന്റെയടുത്തുമെല്ലാം എത്രകയറിയിറങ്ങിയെന്ന് ഒരുപിടിയുമില്ല...ഒരുപാട് അലച്ചിലിനുശേഷം മനസ്സിലാക...

New years have just been like a change to new calendar all these years...i have never been thinking on what good or bad happened in the gone year or what it taught me...2019 has made me a better husband, a better son, a better father and physically better...may be due to the thought that I do not want to be like an old man when nearing forties...yes, it is!  I am now, unlike before, a guy who is eager to reach home after office and play with his little one, spend time helping wife in her household activities, watch movies with wife, and cartoons with his little one...weekends dedicated only for the family....Yes, me of course having a quality time now...thanks to last year...  Today a few issues and difficulties i have been going through have made me take a resolution...whatever the mistakes i made financially have to be corrected this year to become at least a little stable....then support my best half to start her business and me too work towards  the same to make ...

അഞ്ചുകൊല്ലം കൊണ്ട് കണ്ട ഒരു മധുരമനോഹര തുടരസ്വപ്നമാണെന്റെ കുടുംബ ജീവിതം. ഇടക്കിടെയുള്ള ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും അതിനപ്പുറം ചില ഭയങ്കരമായ വഴക്കുകളും...പ്രശനം ഭാര്യക്കല്ല, ഭർത്താവിനാണ്...എനിക്ക്....എന്റെ സ്വഭാവം എത്രത്തോളം ദുഷിച്ചതാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു...അതുകൊണ്ടു എന്റെ ഭാര്യ അനുഭവിക്കുന്ന മനോവേദന ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു...എന്റെ മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റവും, മര്യാദയും, ആദരവും, എല്ലാം വൃത്തികെട്ട മനസ്സിന്റെ പുറം മോടിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവും ഇന്നത്തെ വഴക്കിനുശേഷം ഭാര്യയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു നമുക്ക് ഒന്നിച്ചുള്ള ജീവിതം അവസാനിക്കാമെന്ന്....അതെ, അതാണെന്റെ തീരുമാനം....ഒരിക്കലും ഞാനൊരു നല്ല മകനോ, സഹോദരനോ ആയിരുന്നില്ല...ആയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടെപ്പിറപ്പിനെയോ, ജനിപ്പിച്ച അച്ഛനെയോ കാലനുകൊടുക്കുമായിരുന്നില്ല....എന്റെ ആദ്യത്തെ തോൽവി! നല്ലൊരു ഭർത്താവോ, അച്ഛനോ അല്ല ഞാൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരുപാട് വേദനിപ്പിക്കുന്നു...താങ്ങാനാവുന്നില്ല...പിരിയാം എന്ന തീരുമാനം അങ്ങേയറ്റം നിസ്സംഗയായിട്ടായിരിക്കാം എന്റെ ഭാര്യ കേട്ടത്...അറിയില്ല...ഇനിയും എനിക്കവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല...പിന്നെ, എന്റെ മകൾ......

കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ഈ നശിച്ച ഒറ്റപ്പെടൽ....എത്രത്തോളം മനം മടുപ്പിക്കുന്നതാണിതെന്ന്  അനുഭവിക്കുന്നവന് മാത്രമേ മനസ്സിലാവുകയുള്ളു...കളിക്കുന്നിടത്തും ക്ലാസിലും എന്നുവേണ്ട ഒട്ടുമിക്ക സ്ഥലങ്ങളിലും അതങ്ങനെയായിരുന്നു...ഇപ്പോൾ ഓഫീസിലും ചിലപ്പോൾ വീട്ടിലും... എന്റെ ഭാഷയും പ്രതികരണശേഷിയും മറ്റുള്ളവരിൽ പലപ്പോഴും അലോസരമുണ്ടാക്കുന്നു...ഇതിനെങ്ങനെ തടയിടണമെന്ന് അറിയില്ല...

ജൂലായ് 13, ഒരു തീരുവണ്ണാമല യാത്ര… വീണ്ടും ഒരു ജൂലായ് 13…ഇത്തവണ 'അമ്മ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉണ്ട്. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം എഴുതിയപ്പോൾ പറഞ്ഞപോലെ ജൂലായ് 12 അമ്മയുടെ പിറന്നാളായിരുന്നു…അന്ന് പതിവിൽ നിന്നു വിപരീതമായി ഓഫീസിൽ നിന്നും നേരത്തെ ഇറങ്ങി വീട്ടിൽ വന്നു. ആ സമയത്തേക്ക് 'അമ്മ ചോറും കറികളും തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു.സൗമ്യ പൊന്നുവിനെ സ്കൂളിൽ നിന്നും കൂട്ടാൻ പോയിരിക്കുന്നു. ആ സമയത്തേക്ക് അവളും തിരിച്ചു വന്നു. ഒരുമിച്ചു ഞങ്ങൾ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും യാത്രത്തിരിക്കാൻ സമയമായി. ഓ…അതു മറന്നു…ഞങ്ങൾ ഒരു തിരുവണ്ണാമല യാത്ര തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. സൗമ്യ കുറച്ചേറെ കാലമായി പറയുന്നു, ഇപ്പോഴാണ് സമായമായത്. എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആറുവർഷമായി ഒരു ദുഃസ്വപ്നം ആയിരുന്ന ജൂലായ് 13 ന്റെ എഫക്ട് ഒന്നു കുറക്കുക…പ്രത്യേകിച്ചു അമ്മയിൽ… ബുക് ചെയ്ത ബസ് പുറപ്പെടുന്നത് ഖലാസിപ്പാളയത്തു നിന്നാണ്…അവർ അറിയിച്ചത് മറ്റൊരു സ്റ്റോപ്പും ഇല്ലെന്നാണ്. അതുകൊണ്ടു ബാംഗ്ലൂര് നഗരത്തിലെ ഈ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ട്രാഫിക്കിൽ ആവിടെയെത്തണം. വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒരു ഉബർ ക്യാബ് ബുക് ചെയ്തു. അതിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി. ഡ്...

ഭാഗം 1 - സാഗർ ഹോസ്പിറ്റൽ, ബന്നാർഘട്ട റോഡ്, സമയം ഒരുമണി... ആശുപത്രിയെ പറ്റിയോർക്കുമ്പോൾ രണ്ടുകാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തുന്നത്...ഒന്ന് ആറുവര്ഷംമുമ്പ് നടന്ന രണ്ടു മരണങ്ങളും, മറ്റൊന്ന് മൂന്ന് വര്ഷം മുൻപത്തെ ഒരു ജനനവും... ഡോക്ടറുടെ പരിശോധനാമുറിക്കു പുറത്തു ഊഴവും കാത്തിരിക്കുന്നു...ചുറ്റും ഒരുപാടാളുകളുണ്ട്...പല ഭാഷയും വേഷവും ഉള്ളവർ ...ചിലർ തളർന്നോടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...മറ്റുചിലർ ഡോക്ടറുടെ മുറിയുടെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി അക്ഷമരായിരിക്കുന്നു...നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചവരാണ് ഭൂരിഭാഗം. കൂട്ടത്തിൽ മുഴിഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ച വൃദ്ധരും ചെക്കറുപ്പക്കാരും ഉണ്ട്. ഇടയിൽ അല്പവസ്ത്രധാരികളായ ചില ഉത്തരേന്ത്യൻ ചെറുപ്പകാരികളും. അടുത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു...കസേരയിൽ രണ്ടുകാലും കയറ്റിവെച്ചു പാതി മയക്കത്തിലാണ് പുള്ളി. കണ്ടാലറിയാം പനിക്കേസാണെന്ന്. തളർന്നോടിഞ്ഞ ആ ചെറുപ്പകാരൻ ഓരോ രോഗിയും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴും അകത്തുകേറുമ്പോഴും അവരെ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മുഷിഞ്ഞ പഴയ സ്റ്റൈലിലുള്ള പാന്റും ഷർട്ടും പിന്നെ ഒരു തേഞ്ഞ ചെരുപ്പുമാണ് വേഷം...ഞാൻ എന്നെയും ആ ചെറുപ്പകാരനെയും താരതമ്യം...

ജൂലായ് 12 ന് അമ്മയുടെ പിറന്നാളാണ്..പുതിയ വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പിറന്നാളായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വീട്ടിൽ തന്നെ ആഘോഷിക്കണം എന്നായിരുന്നു...അമ്മക്ക് എന്തോ അതിനോട് യോജിപ്പ് തോന്നിയില്ല...ഓ...ഞാൻ മറന്നു, ജൂലായ് 13 എന്ന ദുരന്തത്തിന്റെ ഓർമ്മ എന്നെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞുവോ?? പത്തുമാസം ചുമന്നു പ്രസവിച്ച ഇരുപത്തിനാലു വയസ്സുവരെ വളർത്തിയ മകളുടെ വേർപാട് അമ്മയെ വിട്ടുപിരിയില്ലല്ലോ...ആറുവർഷം തികയുന്നു... ജൂലായ് 11 വൈകുന്നേരം ബംഗളുരു നഗരത്തിലെ ഗതാഗത തിരക്കിൽ ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്താനുള്ള തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു...ട്രെയിൻ കന്റോൺമെന്റ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്താനുള്ള സമയമാകുന്നു...അമ്മക്കാണെങ്കിൽ മുൻപ് പലവട്ടം വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോളും സ്ഥലമൊന്നും അറിയില്ല...കക്ഷിക്ക്‌ പണ്ടില്ലാത്ത ഒരു വെപ്രാളമാണ്, മാത്രമല്ല അകാരണമായ ഭയവും...ഗതാഗത കുരുക്കിലൂടെ തിക്കി തിരക്കി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി...അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്, ക്യാബ് ഡ്രൈവർക്കു കൊടുക്കാൻ കയ്യിൽ പൈസയില്ല...ഓൺലൈൻ പയ്മെന്റ്റ് സിസ്റ്റം എല്ലാം ഡൌൺ ആയതുകൊണ്ട് അതും നിവൃത്തിയില്ല...ഇപ്പോൾ തന്നെ വൈകി, ട്രെയിൻ എത്തേണ്ട സമയവും കഴിഞ്ഞു...ഡ്രൈവറോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ...

ഇപ്പോഴും, കഴിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ...വലിയ സൗന്ദര്യപിണക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിലാണ് ഞാൻ.... ഒരുപാട് തിരിച്ചറിവുകളുടെ നടുവിൽ...കുറച്ചുനാളത്തേക്കെങ്കിലും എന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞവളെയും എന്റെ മകളെയും എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞ...ആ തിരിച്ചറിവിന്റെ ആലസ്യം...ഒരു പക്ഷെ പഴയതിനേക്കാൾ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തെ അതെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചുവെന്ന തോന്നൽ...ഒരു പക്ഷെ ഒരുപാട് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ഏറ്റുപറച്ചിലുകളും ഒരുപാട് മുറിപ്പാടുകൾ മനസ്സിൽ ശേഷിപ്പിച്ചെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഞാൻ സമാധാനിക്കുന്നു...ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം എല്ലാം, മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന നല്ലതും ചീത്തയും പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങി...പരസ്പരം പൊരുത്തപെടാനാവാത്ത പല കാര്യങ്ങളും തമ്മിൽ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി... എന്തൊക്കെയായാലും ഇതിനൊരു മറുപുറം കൂടിയുണ്ട്...ഒരിക്കലും ഞാൻ ചെയ്‌യാത്ത, മനസ്സിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത പല വൃത്തികെട്ട കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും മുറിവേല്പിക്കലും എനിക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്നു...അതെന്തൊക്കെയാണെന്നും ആരൊക്കെയാണെന്നും കൃത്യമായ ബോധം എനിക്കെന്നും എന്റെയുള്ളിൽ അവശേഷിക്കും...എന്റെ മരണം വരെ....അതെന്റെ അഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പോന്നവ...

ഇതെനിക്കൊരു രണ്ടാമൂഴമാണ് ...ഈ ജീവിതം , അതിലെ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുനാളുകള്‍ എനിക്ക് ഔദാര്യം പോലെ വെച്ചുനീട്ടിയ ഒരു രണ്ടാമൂഴം...ജീവിതത്തിലൊരു രണ്ടാമൂഴം!...എന്റെ കുടുംബത്തിലൊരു രണ്ടാമൂഴം ...ഒരുനല്ല മകനാകാനുള്ള ഒരു രണ്ടാമൂഴം...ഒരു നല്ല ഭര്‍ത്താവാകാനുള്ള ഒരു രണ്ടാമൂഴം...എന്റെ ജീവിത സഖിക്ക് ഒരുനല്ല പ്രിയതമാനാകാനുള്ള, ഒരു നല്ല കാമുകനാകാനുള്ള ഒരു രണ്ടാമൂഴം...എന്റെ മകള്‍ക്ക് ഒരു നല്ല അച്ച്ചനാക്കാനുള്ള ഒരു രണ്ടാമൂഴം.... ഈ രണ്ടാമൂഴത്തില്‍ ഞാനെന്റെ വീടിനെ എന്റെ ചെറിയ സ്വര്‍ഗമെന്നു വിളിക്കുന്നു...പൂമുഖത്ത് എന്റെ കൊച്ചു മാലാഖകുഞ്ഞ് ഓടികളിക്കുന്ന ...എന്റെ അമ്മ എനിക്ക് വേണ്ടുവോളം സ്നേഹം വിളമ്പുന്ന...എന്റെ പ്രിയസഖിയുടെ പ്രണയ ചൂടുള്ള ...ഞാനെല്ലാം മറക്കുന്ന എന്റെ കൊച്ചു സ്വര്‍ഗം....

On my way back to Garden city...leaving my home where i have my family back...making it a "home"...a house which became lifeless building made of just blocks and stones...again made a home...I love my family to the core...love my home...love being at home...feeling home sick again...

Feeling happy at "putting happiness and peace of mind" at stake....

My dear Garden City...You are my Alma mater...I am travelling tonight to my hometown...I might come back only if my issues are solved...otherwise....  

ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക്...എന്റെ തിരക്കേറിയ ഓഫീസിലേക്ക്...എന്റെ ഏതു മടുപ്പും ഹൈലി ടെക്‌നിക്കലായ പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിൽ അലിയിച്ചുകളഞ്ഞിട്ടുള്ള എന്റെ തിരക്കേറിയ  ഓഫീസിലേക്ക് ... എന്നത്തേയും പോലെ എനിക്ക് ജോലിക്കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കാനാവുന്നില്ല...അമ്മയെ നാട്ടിൽ ഒറ്റക്കാക്കിപ്പോന്ന വിഷമമോ അതോ എന്റെ ധൗര്ബല്യങ്ങൾ എന്റെ ഭാര്യയും മകളുമാണെന്നു  തിരിച്ചറിവ് മുതലെടുത്തു എന്നിൽ നിന്നകന്നു കഴിയുന്ന എന്റെ ഭാര്യയോ...എനിക്കറിയില്ല...എന്റെ മകളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് ഒരു മാസത്തിലേറെയാകുന്നു...അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ അനുവാദത്തിനു കത്ത് നിൽക്കേണ്ട അവസ്ഥയുടെ ഭീകരത അതെത്ര വിരൂപമാന്നെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു...മാറിയ നെഞ്ചുവേദന എനിയ്ക്കു പിന്നെയും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ...എന്റെ തോന്നലായിരിക്കാം...പക്ഷെ ഈ നശിച്ച തോന്നലുപോലും എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലപ്പുറമാണ്....എപ്പോഴോ തോന്നിയ ദേഷ്യമോ നിരാശയോ എന്നെ താഴെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഫേസ്ബുക് സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജിൽ കുത്തിക്കുറിപ്പിച്ചു.... If we have any delicacies or soft corners towards someone (may be family, may be friends) which...

On my way back to Bangalore...mom is all alone there, she has promised me that she will not stay alone at our home...but, I am worried more about her...my eyes and mind were gloomy when starting from home...this time there is a difference, I miss my whole family (my beloved wife and daughter) at the gate to say bye... I miss you the most...I love you dear wife and my baby....no one else will miss you ever in life...I am the one and only person to lose you guys...that would be at the cost of my life....

Working from home keeps me occupied most of the time... Mom is away to temple now...she is working so hard now a days....Also I am watching a movie now, in which Kate Winslet plays a character who feels never loved by some one and so insignificant every where...am I feeling the same? I don't know....being so insignificant and never loved anymore by someone I loved the most... I understand my bloody plight of waiting for other's permission to see my daughter or listen to her voice over the phone...its been a month now...too much painful this is...even thought of ending everything...but looking at the old lady at my home who is exhausted of all these issues to the core, my mother, I had to be determined not to cry or not to show my feelings in front of her...Waiting for the coming weekend... I don't know why the too silly reasons which has to be confined to the four walls of my home to be causing me to part with my best half...no...the one who was best and now not at all...

On the way to kodungallur...I cant afford to lose you my dear ones...if lost, that will be at the cost of my own life...wherever I go i will take an old lady too, who has no one to live for...

My dear ones...I can't afford to lose you again...If lost, then I am no more...will take my mom too...